To sukulentny krzew pochodzący z Ameryki Środkowej, wyróżniający się grubą, zdrewniałą podstawą przypominającą stopę słonia oraz długimi, zimozielonymi i pozbawionymi kolców liśćmi, które zwężają się ku wierzchołkowi. Roślina ta może osiągać wysokość od 8 do 10 metrów i zazwyczaj wytwarza imponujące skupiska białych lub kremowych kwiatów, znanych jako „flor de izote”.

Jest niezwykle ceniona w ogrodnictwie i architekturze krajobrazu ze względu na swoje walory dekoracyjne oraz dużą odporność zarówno na chłodny, jak i ciepły klimat. Doskonale sprawdza się w dobrze oświetlonych wnętrzach oraz w ogrodach wymagających niewielkich ilości wody, a jej efektowny, architektoniczny wygląd czyni ją charakterystycznym elementem ogrodów śródziemnomorskich.

Roślina toleruje temperatury w zakresie 38–42°C, pod warunkiem zapewnienia jej odpowiedniego nawodnienia, choć optymalne są dla niej chłodniejsze warunki (15–25°C). Uprawiana na zewnątrz, znosi łagodny chłód i może przetrwać sporadyczne przymrozki do -1°C. Jest odporna na suszę i fale upałów.

W piaszczystej, przepuszczalnej glebie; na stanowiskach o dużej ilości światła. W półcieniu roślina rośnie wolniej, a jej liście są słabsze i żółtawe.

Wymaga podlewania raz na 10–15 dni latem oraz raz w miesiącu zimą. Nadmiar wody jest główną przyczyną obumierania juki, ponieważ prowadzi do gnicia korzeni. Kluczem do jej pielęgnacji jest oszczędne podlewanie i zapewnienie dużej ilości światła słonecznego. Jest to roślina niewymagająca w uprawie.

Znana jako szorstkowiec Fortunego (lub palma wiatrakowa), jest to wieloletnia palma pochodząca z Azji, charakteryzująca się powolnym wzrostem. Zazwyczaj wytwarza pojedynczy, smukły pień pokryty szorstką, ciemnobrązową warstwą włóknistą i może osiągać wysokość od 10 do 12 metrów, tworząc w optymalnych warunkach duże, efektowne, zielone liście w kształcie wachlarza. Roślina ta zazwyczaj wytwarza skupiska żółtych kwiatów oraz drobne, niejadalne owoce barwy ciemnoniebieskiej lub czarnej.

Pełni ona funkcję przede wszystkim rośliny ozdobnej w zieleni miejskiej, ogrodach i parkach na terenie Europy Północnej; jest jednak bardzo często spotykana na placach i bulwarach ze względu na swój egzotyczny wygląd, niewielkie wymagania pielęgnacyjne, odporność na zanieczyszczenia oraz nieinwazyjny system korzeniowy.

Roślina ta wytrzymuje ekstremalnie niskie temperatury, sięgające -15°C lub -20°C, a także śnieg i mróz, co wynika z faktu, że jej naturalny zasięg występowania obejmuje tereny położone na wysokości do 2400 metrów. Jest w stanie przetrwać długotrwałe opady śniegu i mrozy, pod warunkiem że jest dobrze ukorzeniona i rośnie na glebie o dobrej przepuszczalności. Świetnie znosi bezpośrednie nasłonecznienie oraz temperatury przekraczające 40°C, a także toleruje gorące i wilgotne lata.

Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu. Dostosowuje się do różnych rodzajów gleby, pod warunkiem zapewnienia dobrego drenażu zapobiegającego gniciu korzeni. Można ją również uprawiać w doniczce.

Wymaga umiarkowanego podlewania, bez dopuszczania do nadmiernego zawilgocenia podłoża. Choć po dobrym ukorzenieniu znosi suszę, w młodości zwłaszcza podczas najbardziej upalnych lat należy ją od czasu do czasu podlewać.

Phoenix dactylifera, znany jako daktylowiec właściwy, to gatunek palmy pochodzący z Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Roślina ta może osiągać wysokość do 30 metrów i zazwyczaj posiada jeden lub więcej smukłych pni o średnicy 30–40 cm, pokrytych pozostałościami po starych liściach; liście te są na ogół długie i zielone, a u ich nasady znajdują się kolce. Jest to roślina dwupienna, co oznacza, że ​​daktyle wytwarza jedynie palma żeńska, zaczynając owocowanie po trzech lub czterech latach.

Uprawia się ją głównie w celu pozyskiwania owoców (daktyli), lecz jest również powszechnie stosowana w architekturze krajobrazu jako roślina ozdobna i osłona przeciwwietrzna; dzięki wyjątkowemu, eleganckiemu wyglądowi doskonale sprawdza się w parkach, ogrodach, przy alejach, drogach i pasach rozdzielających jezdnie, a także na otwartych terenach wokół hoteli czy budynków na wybrzeżu. W gorącym klimacie pustynnym znakomicie sprzyja tworzeniu mikroklimatu, zapewniając cień i ochronę zwierzętom oraz innym organizmom żywym.

Phoenix dactylifera doskonale rozwija się na obszarach o łagodnych zimach i bardzo upalnych latach z temperaturami sięgającymi 40°C i potrafi przetrwać temperatury przekraczające 50°C. Choć gatunek ten toleruje ekstremalne upały, dorosłe okazy znoszą również okresy chłodu i mrozu w granicach od -4°C do -10°C. Wykazuje dużą odporność na wiatr i silne wichury, nie ulegając przy tym poważnym uszkodzeniom, pod warunkiem że jest to okaz dorosły i zdrowy.

Można ją sadzić na stanowiskach w pełni nasłonecznionych, zarówno w donicach, jak i w różnego rodzaju glebach; gatunek ten jest przystosowany przede wszystkim do warunków skrajnej suszy i doskonale rozwija się na terenach piaszczystych, nadmorskich oraz zasolonych, gdyż głęboki system korzeniowy umożliwia mu czerpanie wody z zasobów gruntowych. Ze względu na znaczną wysokość i rozbudowany system korzeniowy, należy sadzić ją w bezpiecznej odległości od budynków oraz linii energetycznych. Roślina bardzo dobrze znosi przesadzanie, pod warunkiem że zabieg ten zostanie przeprowadzony wiosną lub wczesnym latem z zachowaniem odpowiedniej techniki.

Do prawidłowego wzrostu roślina ta wymaga pełnego nasłonecznienia. Choć jest odporna na suszę, potrzebuje częstego i obfitego podlewania, aby wytwarzać owoce (daktyle). Istotne jest przycinanie, czyli usuwanie martwych lub zwisających liści; zabieg wykonywany raz na 1–3 lata pobudza wzrost, jednak szybko rosnące okazy mogą wymagać przycinania dwa razy w roku. Ważne jest również stosowanie zabiegów profilaktycznych chroniących przed szkodnikami, takimi jak Rhynchophorus ferrugineus (szrotówek palmowiec), oraz chorobami, w tym m.in. fuzariozą.