Znana jako Morus alba, pochodzi z Azji i jest szybko rosnącym drzewem liściastym, które daje wyjątkowo przyjemny cień. Jej owocem jest morwa; choć istnieją odmiany białe i czarne, owoce te zazwyczaj wyróżniają się słodkim i charakterystycznym smakiem.

Nadaje się przede wszystkim do ogrodów w klimacie śródziemnomorskim i kontynentalnym. Szeroka, gęsta korona oraz duże, grube liście czynią tę roślinę idealnym wyborem dla placówek edukacyjnych, ogrodów, parków, parkingów i pól namiotowych, a także do stabilizacji gruntu.

Jest to drzewo wysoce odporne na suszę, zanieczyszczenia miejskie oraz wiatr; po przyjęciu się przystosowuje do różnych typów gleby, choć szybciej rośnie na glebach żyznych i wilgotnych. Toleruje zarówno temperatury spadające do -15ºC, jak i bardzo upalne lata z temperaturami rzędu 35ºC - 40ºC.

Można ją sadzić w pełnym słońcu, późną zimą lub wczesną wiosną, w luźnej, żyznej i przepuszczalnej glebie (warto wymieszać rodzimą ziemię z materią organiczną lub kompostem) oraz w bezpiecznej odległości od rur, murów czy chodników, ponieważ drzewo to ma silny system korzeniowy. Jeśli sadzonka jest młoda lub rośnie w miejscu narażonym na silny wiatr, należy zastosować drewnianą palik, aby zapobiec wyginaniu się pnia przez pierwsze dwa lub trzy lata.

Roślina wymaga umiarkowanego podlewania; młode drzewa potrzebują wilgoci, lecz po ukorzenieniu się dobrze znoszą suszę. Zastosowanie nawozu organicznego wiosną sprzyja wzrostowi i rozwojowi ulistnienia. W pierwszych latach konieczne jest cięcie formujące, a także coroczne przycinanie w celu usunięcia martwych gałęzi i kontrolowania wielkości drzewa.

Jego nazwa naukowa toCitrus limon; jest to wiecznie zielone drzewo owocowe z rodziny rutowatych, pochodzące z Azji i powszechnie uprawiane w klimacie umiarkowanym. Jest cenione za błyszczące, zielone liście, efektowne pomarańczowe kwiaty oraz kwaśne owoce. Ludzie chętnie sadzą cytrynę w swoich ogrodach, ponieważ jest ona bardzo dekoracyjna, kwitnie niemal przez cały rok i wielokrotnie w ciągu roku wydaje owoce.

To bardzo popularna roślina, wykorzystywana do dekoracji ogrodów, tarasów czy patio, a także uprawiana w gruncie w celu pozyskiwania cytryn, które można wykorzystać do przygotowania lemoniady, wypieków czy przyprawiania potraw. Drzewo cytrynowe jest niezwykle cenione w gastronomii, kosmetyce, higienie i żywieniu, a przede wszystkim – jako naturalny środek odstraszający owady.

Drzewo cytrynowe jest szczególnie wrażliwe na chłód; dlatego najlepiej rozwija się w klimacie umiarkowanym, subtropikalnym lub śródziemnomorskim, przy średnich rocznych temperaturach w przedziale od 17°C do 30°C. Roślina ta potrafi przetrwać temperatury sięgające 50°C, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej wilgotności gleby oraz braku narażenia na nadmierną wilgotność powietrza czy też gorące, suche wiatry, które mogłyby spowodować wysuszenie liści oraz utratę kwasowości i zmniejszenie grubości skórki owoców. Cytryna toleruje krótkotrwałe, lekkie przymrozki do -5°C lub -10°C, choć temperatury poniżej 0°C mogą uszkodzić kwiaty i owoce, prowadząc do obniżenia ich jakości handlowej.

Roślina ta najlepiej rozwija się na stanowiskach słonecznych  wymagających od 6 do 8 godzin nasłonecznienia dziennie i potrzebuje ochrony przed wiatrem. Wymaga gleby bogatej w materię organiczną, o dobrej przepuszczalności zapobiegającej zastojom wody oraz odczynie od lekko kwaśnego do obojętnego pH 5,5–6,5. Kluczowe jest unikanie nadmiernego zawilgocenia podłoża, gdyż jego nadmiar prowadzi do gnicia korzeni. W przypadku uprawy w regionach o surowych zimach zaleca się zabezpieczenie rośliny lub sadzenie jej w donicy, co umożliwi przeniesienie jej do pomieszczenia na okres zimowy.

W początkowej fazie wzrostu i rozwoju roślina wymaga większej ilości wody. Wiosną i latem okazy rosnące w gruncie należy podlewać 2–3 razy w tygodniu, natomiast rośliny w doniczkach mogą wymagać nawadniania co 1–2 dni. Jesienią i zimą częstotliwość podlewania należy ograniczyć do jednego razu w tygodniu lub co dwa tygodnie w zależności od opadów i wilgotności powietrza pozwalając podłożu nieco przeschnąć między kolejnymi zabiegami.

Głożyna jujuba to wytrzymałe, zrzucające liście drzewo owocowe, pochodzące z Azji i uprawiane w rejonie Morza Śródziemnego. Wyróżnia się bardzo twardym, trwałym pniem, a w początkowym okresie wzrostu często wytwarza liczne ciernie oraz odrosty korzeniowe. Jej owoce zwane jujubami  są bogate w witaminę C i antyoksydanty; w medycynie tradycyjnej stosuje się je w celu łagodzenia kaszlu i stanów lękowych oraz jako naturalny środek na bezsenność. Drzewo to ma zaokrąglony pokrój i charakterystyczną, poskręcaną strukturę gałęzi, co nadaje mu naturalny, rzeźbiarski i efektowny wygląd.

Głożyna jest wykorzystywana w architekturze krajobrazu przede wszystkim do tworzenia mikroklimatu oraz zrównoważonych ogrodów niewymagających intensywnego nawadniania; dzięki ciernistym gałęziom sprawdza się również jako naturalna bariera lub nieprzebyty żywopłot, wyznaczający granice działek czy terenów.

Roślina ta znosi długie, upalne lata z temperaturami rzędu 40–45°C, a po posadzeniu w gruncie potrafi przystosować się do ubogich gleb i przetrwać długie okresy suszy. Toleruje silne wiatry oraz zimy z umiarkowanymi i silnymi mrozami nawet do -15°C, choć najlepiej rozwija się w klimacie umiarkowanym i łagodnym klimacie kontynentalnym.

Można ją sadzić na stanowiskach w pełni nasłonecznionych i osłoniętych od silnych wiatrów czy to w ogrodach, sadach, czy na terenach uprawianych metodą bezirygacyjną w klimacie umiarkowanym lub kontynentalnym, na glebach ubogich, kamienistych lub silnie wapiennych, gdyż w takich warunkach świetnie się rozwija; należy jednak zwrócić uwagę na system korzeniowy, który może się silnie rozrastać i wytwarzać odrośla wokół pnia.

Na początku należy dodać kompost, aby zapewnić roślinie składniki odżywcze, oraz obficie ją podlewać w ciągu pierwszego roku. Gdy roślina się już przyjmie, w okresie wiosennym i letnim należy podlewać ją umiarkowanie, co sprzyja lepszemu plonowaniu. Przycinanie powinno odbywać się późną zimą, po ustąpieniu mrozów; zabieg ten pozwala usunąć martwe lub uszkodzone gałęzie oraz nadać drzewu odpowiedni kształt. Każdego roku należy usuwać przy samej ziemi wszelkie pędy wyrastające z pnia, odcinając je u nasady (na przykład za pomocą motyki), aby zapobiec ich rozprzestrzenianiu się na okoliczny teren.